Esoterische principes voor ondernemers

Eén boek sprong eruit: Reality Transurfing van Vadim Zeland. Ik las het met scepsis. En misschien werkte het juist daarom. Ik probeerde niet te geloven, ik lette gewoon op en volgde zijn advies. Waar het op neerkomt, is dat elke mogelijke levenslijn er is om geleefd te worden. De ene dichter bij de huidige situatie dan de andere, maar het ligt er allemaal, wachtend om geleefd te worden. Van levenslijnen waarin iemand alles heeft tot levenslijnen vol ellende. Vadim noemt dit de Ruimte van Varianten. Zie het als een kwantummultiversum of de veelwereldentheorie: elke versie van een leven bestaat al. Het enige verschil is dat iemand volgens Zeland volledige controle heeft over de eigen levenslijn en niet gebonden is aan één specifiek universum. Elke mogelijke levenslijn bestaat al; het vergt alleen de stap naar de levenslijn die aansluit bij de werkelijkheid die het waard is om te leven.

De Ruimte van Varianten

Zie de ruimte van varianten als een groot raster van pixels, met het huidige zelf onderaan in het midden. De pixels bovenaan liggen verder in de toekomst en de pixels onderaan staan op het punt zich te ontvouwen. Hoe dichter de pixels bij dat zelf liggen, hoe waarschijnlijker het is dat ze van metafysisch naar fysiek omslaan. Elke pixel vertegenwoordigt een deel van een mogelijke levenslijn. Er zijn pixels die volledig in lijn liggen met een verbeeld perfect leven, maar ook talloze pixels gevuld met stress, woede, ziekte of erger.

Het is terecht om zich af te vragen waarom dit belangrijk is om te begrijpen. Het punt is dat een mens letterlijk bepaalt welke pixel zich vervolgens ontvouwt. Waarschijnlijk klinkt een verwijzing naar het idee dat onze gedachten onze werkelijkheid vormgeven al bekend. Van Earl Nightingales notie dat een mens wordt waar hij aan denkt tot het bijbelse 'Zoals een mens denkt in zijn hart, zo is hij' (Spreuken 23:7): het idee dat gedachten de werkelijkheid vormen, weerklinkt al eeuwen. Volgens Vadim brengen onze gedachten ons in lijn met de volgende pixel. Hoe meer aandacht uitgaat naar zaken die woede oproepen, hoe meer daarvan zich aandient. Hoe meer aandacht uitgaat naar liefde en gezondheid, hoe meer daaruit voortkomt. Het universum maakt geen onderscheid tussen goed en slecht; het geeft meer van datgene waarvan iemand zich het meest bewust is. Dit idee vormt een kernonderdeel van de meer spirituele filosofie van 'The Law of Attraction', maar leidt ons ook naar de grote filosoof Carl Jung. Jung meent, zoals hij uiteenzette in zijn boek Synchroniciteit, dat de psyche en de fysieke werkelijkheid verbonden zijn door betekenis en niet door causaliteit. Het gaat om die momenten waarop gedachten, dromen of emoties externe gebeurtenissen lijken aan te trekken.

Laten we aannemen dat de energie van het universum door ons heen stroomt en dat de gedachten die we hebben die doorstromende energie manipuleren. Zodra de energie ons verlaat, zendt ze uit wat haar is meegegeven en stemt ze de volgende pixel af op de energie die wordt uitgezonden.

Weerstand en pendules

Simpelweg meer positieve gedachten hebben is natuurlijk veel makkelijker gezegd dan gedaan. Er zijn talloze krachten die iemand voortdurend uit balans proberen te brengen: denk aan sociale media en het nieuws, aan haters en critici, of aan zaken als shiny object syndrome. Steven Pressfield denkt daar op vergelijkbare wijze over; in zijn boek 'The War of Art' noemt hij dit Resistance. Hij schrijft dat Resistance alles zal zeggen om iemand van het werk af te houden; het pleegt meineed, het verzint, het verleidt. "Resistance is always lying and always full of shit." Vadim noemt dit fenomeen 'pendules'.

Pendules zijn collectieve gedachtestructuren of energetische entiteiten die zich voeden met de aandacht en emotionele energie van mensen. Het begint klein, maar wordt sterker naarmate meer mensen zich ermee verbinden via angst, liefde, haat, steun of verzet. Het maakt ze niet uit of de energie "positief" of "negatief" is, zolang er maar iemand aan de haak slaat.

Een pendule kan iets onschuldigs zijn, zoals een softwareontwikkelbedrijf, maar het kan ook politiek zijn of, nog erger, oorlog. Vadims pendules en Pressfields Resistance hebben veel gemeen, namelijk dat ze voorkomen dat iemand het leven leidt dat hij wil leiden. Het is zo makkelijk om meegezogen te worden in een politiek geladen discussie, de volgende branchegerelateerde FOMO of maatschappelijke bewegingen.

Vrijheid ontstaat pas wanneer een organisatie ophoudt hierop te reageren, of dat nu positief of negatief is. Zoals misschien al duidelijk is, zal er altijd een of andere vorm van een slinger in het spel zijn. Van het bedrijf waarvoor een team werkt tot de lokale gemeenschap waarin het opereert. De beste manier om los te komen van een slinger is alert blijven, de emotionele betrokkenheid verminderen en met zuivere intentie de eigen richting op bewegen. Zolang de slinger de organisatie dient, zoals een bedrijf, beweeg dan mee. Maar altijd met bewustzijn en met geminimaliseerde emotionele betrokkenheid.

Waarom te veel belang hechten alles kapotmaakt

Er is een paradox die elke oprichter kent maar zelden bespreekt: de deals die een team wanhopig nodig heeft, komen nooit rond, terwijl de deals die losjes worden benaderd dat vaak wel doen. De pitch die obsessief is geoefend, slaat niet aan, maar het informele gesprek in een koffiebar leidt tot iets geweldigs. Zeland gelooft dat dit niet willekeurig is en denkt dat het belang dat aan dingen wordt gehecht hiervan de oorzaak is.

Vandaag de dag wordt zwoegen nog steeds gezien als dé aanpak om te komen waar een team naartoe wil. Van hustlecultuur en de 5AM club tot alles wat op school wordt onderwezen: we zijn geconditioneerd om resultaten af te dwingen met inspanning. We forceren ons met brute kracht een weg naar product-market fit, ploeteren elke dag van 's ochtends tot 's avonds en willen erkenning voor de waanzinnige inspanning die we leveren. Dat is nog altijd beter dan niets doen. Maar wat als dat zwoegen beter zou werken wanneer het minder geforceerd was?

Wanneer we iets te belangrijk maken, creëren we een energetische onbalans. Zeland noemt dit 'overtollig potentieel'. De realiteit corrigeert deze onbalans, meestal door precies datgene te blokkeren wat wordt geforceerd. Denk aan die meetings waarin het team tegen zichzelf zei: 'Dit MOET goed gaan, anders zijn we er geweest.' Onmiskenbare spanning. De pitch voelde ingestudeerd. De vragen brachten iedereen van de wijs door de gehechtheid aan een specifieke uitkomst.

Zet daar nu een informele koffieafspraak tegenover waarbij het bedrijf gewoon ter sprake kwam. Geen druk, geen ingestudeerde elevatorpitch. Alleen een authentiek gesprek over een probleem dat wordt opgelost. Zulke ontmoetingen leiden vaak ergens toe, omdat er geen overtollig potentieel is dat de flow verstoort.

Dit sluit goed aan bij iets dat waarschijnlijk vertrouwder is: het stoïcisme. De stoïcijnen doorgrondden 2.000 jaar geleden belangrijke zaken die vandaag de dag nog steeds krachtig zijn. Marcus Aurelius schreef over het richten van de aandacht op uitsluitend het eigen handelen, niet op de uitkomsten daarvan. De stoïcijnen noemden dat voorkeursindifferenten. Een team kan de voorkeur geven aan succes, rijkdom of erkenning, maar zijn gemoedsrust kan niet afhangen van het verkrijgen daarvan.

Transurfing zegt hetzelfde in andere bewoordingen: heb een heldere intentie over de richting, maar houd de uitkomsten licht. Beide leren dat overmatig verlangen weerstand creëert. Er is wel een belangrijk verschil. Stoïcijnen beoefenden negatieve visualisatie: verlies voorstellen om gehechtheid te verminderen. Transurfing zou zeggen dat dit gevaarlijk is, omdat het betekent dat de aandacht op ongewenste pixels wordt gericht. Waar de aandacht heen gaat, stroomt de energie.

Er is een cruciaal verschil tussen hoge standaarden en hoog belang. Hoge standaarden betekenen streven naar uitstekend werk en heldere verwachtingen hebben van wat er gemaakt wordt. Hoog belang betekent een emotionele toestand die afhangt van specifieke uitkomsten.

De sleutel is iets willen zonder het nodig te hebben. Wanneer zuivere intentie samengaat met laag belang, houdt het zwoegen op een strijd te zijn. Het glijden begint. Er ontstaat geen energetische onbalans die de beoogde levenslijn blokkeert.

Wat we zojuist hebben beschreven is volgens Zeland allemaal innerlijke intentie. Het zwoegen, het forceren, zelfs de stoïcijnse onthechting. Het draait allemaal om het managen van de interne aanpak om te krijgen wat men wil. Nu gaan we het hebben over uiterlijke intentie. Dit is waar het interessant wordt.

Intentie is niet alleen iets willen

Volgens Transurfing bestaat er een veel krachtiger vorm van intentie: 'uiterlijke intentie'. Het is wat er gebeurt wanneer een team zich zo helder afstemt op de gewenste levenslijn dat de realiteit met het team gaat meebewegen, in plaats van dat het team zich een weg door de realiteit forceert.

Uiterlijke intentie ontstaat wanneer een team stopt met proberen te bepalen hoe dingen zich ontvouwen en het proces begint te vertrouwen. Het is datgene wat een flowstaat voortbrengt waarin alles klopt. Het is de toestand die momenten creëert waarop de juiste persoon op het juiste moment belt, waarop oplossingen verschijnen zonder ze te forceren, en waarop kansen zich als vanzelf naar de operatie lijken toe te trekken.

En hier begrijpen de meeste mensen Transurfing verkeerd. Ze lezen over uiterlijke intentie en gewenste levenslijnen en denken dat het moderne spirituele clickbait is. Neem The Secret, dat de illusie verkoopt dat alleen visualiseren het universum naar iemands wil doet buigen. Dat is helemaal geen Transurfing, dat is gewoon wishful thinking.

Zeland is hier duidelijk over: intentie is verlangen plus actie. Beide componenten zijn noodzakelijk, anders blijft het dagdromen. Een gewenste realiteit zonder actie is hopen. Actie zonder duidelijke richting is niets meer dan bezigheidstherapie. Intentie is de verbintenis van beide.

De sleutel is volgens Zeland om te focussen op het zetten van de volgende stap, niet op grote sprongen. De meeste founders hebben alle stappen naar hun gewenste eindresultaat al uitgedacht. Een uitgewerkt plan om van idee naar beursgang te komen speelt in hun hoofd op repeat, en ze raken gefrustreerd wanneer de werkelijkheid niet meewerkt. Zo ontvouwen deze pixels zich niet. Het einddoel is het waard om in gedachten te houden, maar de plannen die daarnaartoe leiden moeten niet te strak worden vastgehouden.

Het universum reageert op energie, niet op dromen. Consistente actie in de richting van een gewenste levenslijn laat de Ruimte van Alternatieven zien dat de intentie serieus is. Elke gezette stap maakt de volgende pixel in die richting waarschijnlijker. Wanneer een team in beweging blijft en zich richt op de volgende stap, komt het universum het halverwege tegemoet. Het pad dat uiteindelijk naar het einddoel leidt, zal altijd anders zijn dan hoe het was bedacht.

Het onderbuikgevoel speelt hierbij een ongelooflijk belangrijke rol. Zeland noemt het "het geruis van de morgensterren"; de meeste founders herkennen dit eerder als founder-intuïtie. Wanneer iets niet goed voelt, terwijl op papier alles er goed uitziet, is het de moeite waard om diep te luisteren naar wat die onderbuik probeert te zeggen. Wanneer iets wél goed voelt, is dat gevoel net zo helder. Dit leidt naar paden die onmogelijk te bedenken waren voordat ze werden ingeslagen. Het universum een beetje meer vertrouwen is het waarschijnlijk waard.

Elke founder met een aantal jaren ervaring op de teller weet dit diep binnenin. De beslissingen die ik nam en die voor iedereen anders logisch waren en op papier goed leken, terwijl mijn onderbuik zei dat er iets niet klopte, bleken vreselijke keuzes. De momenten waarop mensen dachten dat ik iets stoms deed, terwijl het voor mij als iets goeds voelde, ontvouwden zich verrassend goed. Derek Sivers vatte dit perfect samen in 'Hell Yeah or No': "Als ik over iets niet Hell Yeah! zeg, dan zeg ik nee." We raken steeds meer uit de toon met ons onderbuikgevoel, terwijl het ons zoveel belangrijke dingen vertelt.

Het verschil tussen innerlijke en uiterlijke intentie is fundamenteel. Innerlijke intentie zegt: "Ik ga dit laten gebeuren." Uiterlijke intentie zegt: "Ik laat dit gebeuren en stem af op de manier waarop het zich wil ontvouwen." Beide vragen actie, beide vragen helderheid, maar de energie erachter is volstrekt anders. Innerlijke intentie hoort te worden gekanaliseerd naar het beheren van gedachten, het bewust zijn van wat de onderbuik zegt en het zorgen dat het team in beweging blijft met het gewenste doel in gedachten. Uiterlijke intentie is datgene wat de operatie er op de meest efficiënte manier naartoe brengt.

Surfen, niet spartelen

De meeste founders benaderen uitdagingen als boksers. Elk probleem wordt met kracht tegemoet getreden, in een poging obstakels omver te slaan. Maar wat als er een elegantere manier bestond? Wat als een bedrijf door zaken zou kunnen navigeren als een surfer, die de golven leest en erop meerijdt in plaats van ertegen te vechten?

Het leven is niet lineair of mechanisch. Het is ritmisch en dynamisch. Zeland noemt dit het coördineren van intentie. Het is kiezen hoe op gebeurtenissen wordt gereageerd terwijl de afstemming op de gewenste levenslijn behouden blijft. Het gaat niet om passieve aanvaarding. Wie de realiteit maar laat gebeuren, eindigt meestal ontevreden. Het gaat om het benutten van de stroom en gecontroleerd en met volle intentie koersen op de beoogde bestemming.

Stel: er volgt een rampzalige verkoopmaand. De boksmentaliteit slaat aan: paniek, verkramping, wanhopige zetten, agressieve opvolgmails, prijzen verlagen om deals te forceren. Die reactieve energie verschuift het bedrijf vaak naar een slechtere pixel. Eén die is afgestemd op wanhoop en angst.

De surfmentaliteit is anders. De slechte maand wordt erkend zonder er alles van te laten afhangen. Het team blijft aanwezig, analyseert wat er werkelijk gebeurt en past de aanpak aan terwijl de langetermijnrichting behouden blijft. Misschien legt deze terugval een probleem met de product-markt-fit bloot dat toch al aandacht nodig had. Misschien maakt het ruimte vrij voor betere klanten die al in de pijplijn zitten.

Het doel is beweging met zuivere intentie en helder bewustzijn. Het gaat er niet om de werkelijkheid te bevechten of in een tijdlijn te persen, maar er simpelweg mee te coördineren. Flexibel blijven in het pad dat wordt gelopen, en standvastig in de bestemming.

Dit is vooral cruciaal in startupoperaties. Founders verwarren paniek vaak met urgentie, en urgentie met productiviteit. Maar er zit een ritme in het bouwen van bedrijven dat door paniek wordt verstoord. Omzet kent seizoenen. Teamdynamiek kent cycli. Productontwikkeling heeft een natuurlijke cadans. Wanneer teams leren op deze ritmes te surfen in plaats van ertegen te vechten, gaat alles vanzelfsprekender.

Hoe ik dit dagelijks toepas

Wie tot hier heeft doorgelezen, denkt vermoedelijk niet dat dit zweverige onzin is. Voor mij is het een tactisch mindsetsysteem dat ik dagelijks gebruik. Hier volgt het eenvoudige raamwerk dat meer verschil heeft gemaakt dan welk managementboek ook.

Reageer met UITSLUITEND

Ochtendcoördinatie (10 minuten):

Dit kost maar tien minuten. Tien minuten eerder opstaan of het onder de douche doen, wat ook in de routine past, is genoeg. Het werkt net zo goed tijdens het wandelen of gewoon zittend in een luie stoel, zoals ik het doe.

Bewustzijnscheck: Welke pendels proberen mij te grijpen? Is het de verontwaardigingsgolf op X, wat haperingen in lopende samenwerkingen, of die kritieke e-mail van een klant? Ik benoem ze zonder oordeel, alleen met bewustzijn.

Afstemming op de levenslijn: ik neem twee minuten om de versie van de werkelijkheid te visualiseren waarin ik al in mijn gewenste realiteit leef. Simpelweg de rustige, gefocuste ondernemer die zijn problemen al heeft opgelost.

Handelen met lage belangrijkheid: Ik kies mijn drie belangrijkste acties voor de dag, maar ik houd ze losjes vast. Hoge standaarden voor de uitvoering, weinig gehechtheid aan specifieke uitkomsten. Ik wil dat deze dingen lukken, maar ik heb het niet nodig dat ze precies lukken zoals ik het me voorstel.

Gedurende de dag:

Als ik weerstand merk of merk dat dingen geforceerd voelen, pauzeer ik en vraag ik: "Ben ik nu aan het boksen of aan het surfen?" Meestal ben ik aan het boksen. Die eenvoudige herkenning helpt me om mijn energie en aanpak bij te stellen.

Avondreflectie:

Wat verliep vandaag soepel? Wat voelde geforceerd? Waar werd ik door pendels gegrepen? Geen oordeel, alleen data voor de coördinatie van morgen. Ik oefen om dankbaar te zijn voor de dingen in mijn leven en om een klein gebed te doen voor de mensen om mij heen.

Het hele systeem kost misschien 15 tot 20 minuten per dag, maar het heeft veranderd hoe ik met alles omga, van moeilijke gesprekken tot productbeslissingen.

Bewustzijn, geen magie

Ik snap het wel. Dit klinkt als Silicon Valley-kwantumfysica gecombineerd met wat esoterische zijpaden. Maar haal het metafysische kader weg en wat overblijft is iets wat elke ondernemer nodig heeft: een beter bewustzijn van hoe de mentale toestand de resultaten beïnvloedt.

Of iemand nu in Transurfing gelooft of niet, dit deel is moeilijk te weerleggen: de energie die naar situaties wordt meegebracht, doet ertoe. Gehechtheid aan uitkomsten beïnvloedt de prestaties. Het vermogen om aanwezig te blijven tijdens chaos beïnvloedt de besluitvorming. Dit zijn niet louter mystieke concepten, maar kunnen ook worden gezien als praktische intelligentie.

Elke oprichter optimaliseert voor hefboomwerking. Oprichters zoeken naar manieren om meer output te halen uit minder input. Ze automatiseren systemen, delegeren taken en vinden tools die hun inspanningen vermenigvuldigen. Dit is niets anders dan het optimaliseren van het besturingssysteem tussen hun oren.

Carl Jung schreef: "Alles wat ons aan anderen irriteert, kan ons tot een begrip van onszelf leiden." De irriterende pendules, de geforceerde situaties, het belang dat we aan uitkomsten toekennen. Ze wijzen allemaal in de richting van een beter zelfinzicht.

Marcus Aurelius begreep dit 2.000 jaar geleden al en schreef dat macht over de geest gaat en niet over uiterlijke gebeurtenissen, en dat het besef daarvan de plek is waar kracht wordt gevonden. Vadim heeft oude wijsheid simpelweg verpakt in een raamwerk dat aansluit bij de manier waarop we de werkelijkheid vandaag begrijpen.

Het is het proberen waard. Niet om het te geloven, maar om te zien of het werkt. Besteed een week aandacht aan de mentale toestand vóór belangrijke vergaderingen. Merk op wanneer er sprake is van boksen en wanneer van surfen. Observeer hoe pendules proberen de aandacht te grijpen. Kijk of coördinatie anders voelt dan kracht uitoefenen.

Wat is het slechtste dat kan gebeuren? Een groter bewustzijn van hoe gedachten het handelen beïnvloeden. En het beste? De ontdekking dat de werkelijkheid veel kneedbaarder is dan enig managementboek ooit heeft gesuggereerd.